Engellenenler Platformu

3 Aralık, "Dünya Engelliler Günü"dür. Fakat, engelliler yılın bir günü bile hatırlanmayanlar, yılın bir gününde bile, haklan tanınmayanlardır.
Toplumumuzun yok sayılan kesimlerinin başta gelenlerinden biridir engelliler. Resmen yok sayılırlar. Fiilen yok sayılırlar. Sayılan tam bilinmez; 2002'de Başbakanlığa bağlı yürütülen "Türkiye Özürlüler Araştırması" sonuçlarına göre, 8,5 milyondur sayıları. Kimi araştırmalarda ise, bu rakam 11 milyona kadar çıkar. Hakkı olmayanın sayısı da yoktur. Engellilerin durumu da böyledir.
Resmi olarak ise, Türkiye nüfusunun % 12.3'ü, yani tam 8.5 milyon kişi engellidir. Bunlann 2 milyon 250 bini konuşma özürlü, 1 milyon 270 bini zekâ, 892 bini ortopedik, 382 bini işitme, 127 bini görme özürlü ve 637 bini sürekli hastalığı olan durumundadır.
Rakam büyüktür, bu kadar büyük sayıdaki engelli için oligarşik düzenin politikası nedir? Bu sayıdaki engellilerin sorunlan nasıl çözülüyor? Bu sayıdaki engelli, yaşamın neresindedir?
Bu sorulann cevapları hayatın içindedir. Bunun cevabı, engellileri hayatın içinde göremiyor olmamızdadır. Sayılan milyonlarca olan engellileri, sokaklarda, işyerlerinde, sosyal alanlarda, ulaşım araçlarında ve benzeri yerlerde, sayılan oranında göremeyiz. Çünkü, yaşam onları hesaba katarak düzenlenmemiştir.
Oligarşik düzende tüm halk kesimlerinin hakları yok sayılmaktadır, engelliler ise, ek olarak bir de engelli olmanm haksızlığıyla karşı karşıyadırlar. İşsizlik tüm halk için sorundur, engelliler için bir kaç kat daha büyük bir sorundur. İşyerlerinde olması gereken yüzde 3 engelli kontenjanı uygulanmaz; ve hükümetler de bunu uygulatmaz. Eğitim tüm halk için sorundur, fakat engelliler için ise bir kaç kat daha fazla sorundur, örneğin okur yazar olmayan oranı engellilerde yüzde 36'dır; sağlık, ulaşım, barınma, pahalılık ve benzeri sorunlar da engelliler için bir kaç kat daha fazla sorundur.
Kısacası, hiçbir alanda hesaba katılmayan engelliler için hayat daha fazla zorlaştınlmıştır.
AKP, Engellileri En Fazla İstismar Eden, Haklarını Da En Fazla Gaspedendir Düzen partileri için, engelliler, seçimlerde 'oy sayısı' olarak 'hatırlanırlar'. Dini, yoksulluğu, yardımlaşmayı, kısacası herşeyi istismar eden AKP, bir engelliyi milletvekili yaparak bu konuyu da istismar etmenin başını çekmiştir. Fakat, engellilerin haklan da en fazla AKP iktidannda yok edilmiştir.
AKP tarafından 2005 yılı, "engellilerin istihdam y//j"ilan edildi, 2008 yılı bitti, hâlâ engellilerin istihdamında tek bir adım atılmadı.
Engellilerin talepleri dinlenmedi bile. Ama buna karşın; • 2005 'te çıkarılan engelliler yasası ile, engelli maaşı alabilmek için, özür oranı % 70'e çıkarıldı.
•İstanbul Büyükşehir Belediyesi, Emirgan'daki rehabilitasyon merkezinde kalan engellileri, bu binadan çıkarma karan aldı.
• Milli Eğitim Bakanlığı, Niğde Cemil Meriç Görme Engelliler İlköğretim Okulu'nu kapattı.
• İşitme engellilerin, işitme cihazı alımı durduruldu.
• Engellilerin eğitim süresini sınırlama karan alındı.
• Engelli çocuklara eğitim desteği olarak verilen parayı kesme karan alındı.
Görüldüğü gibi, bir engelliyi milletvekili yapan AKP, vitrini süsledikten sonra, engellilerin zaten kırıntı düzeyindeki haklannı da yok etmeye girişti.
Sorun Düzende Çözüm Mücadelededir Ülkemizde engellilere yaklaşımdaki bu çarpıklık, salt AKP iktidarı ile sınırlı bir sorun da değildir.
Sistem engellileri dışlama üzerine kurulmuştur. Engelliler yok sayılmış ve hâlâ yok sayılmaktadır.
Gerçekte oligarşik düzenin engelli politikası, Hitler politikasıdır.
Hitler, engellileri "topluma yük" olarak görmüş ve katletmiştir. Bu düzen de, engellileri topluma yük olarak görmekte ve açıktan katletmese de, çeşitli biçimlerde ölüme veya yokluğa terketmektedir.
Çünkü, bu düzen, kâr getirmeyecek hiçbir yere yatınm yapmayı düşünmez. Engelliler için yatırım yapmak, düzenin egemenleri için "ölü yatırmTdır. Onlar için, halk da, engelliler de insan değildir, emekleri sömürülen, üzerinden kâr edilenlerdir. Bu işlevi olmayanlann, yaşam hakkı da yoktur.
Oligarşik düzende, hiçbir kesimin taleplerinin mücadele etmeden karşılanması söz konusu değildir.
Bu durum, elbette engelliler için de geçerlidir. Engelliler sorunun kaynağını bu düzende, çözümünü düzene karşı mücadelede görmelidirler.
Sayılannm ve sorunlannın büyüklüğü nedeniyle, ülkemizdeki engelliler, haklarına özgürlüklerine sahip çıkmamız, örgütleyerek, haklan için mücadeleye sevketmemiz gereken kesimlerden biridir. Milyonlarca engelli, ancak güçlerini birleştirdiklerinde, varolduklarını sokaklara çıkarak gösterdiklerinde, sorunlanna çözüm bulmaya da başlayabileceklerdir.Yürüyüş Dergisi